گفت : « قالَ أَ تَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ » يعنى اتستبدلون الذى هو شرّ اى البصل و الثوم بالذى هو خير اى المنّ و السّلوى . اذان - بدان كه اذان در قرآن بر دو وجه باشد : وجه نخستين أذان بمعنى آگاهانيدن بود چنان كه خداى در سورة التوبة ( 3 ) گفت : « وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ » اى اعلام من اللّه و رسوله . و در سورة الانبيا ( 109 ) گفت : « فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ آذَنْتُكُمْ عَلى سَواءٍ » اى أعلمتكم . و وجه دوم اذان بمعنى كسى را آواز دادن بود چنان كه در سورة الاعراف ( 44 ) گفت : « فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ » يعنى نادى مناد بين اهل الجنّة و النار انّ لعنة اللّه على الظالمين . و در سورة يوسف ( 80 ) گفت : « ثُمَّ أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ أَيَّتُهَا الْعِيرُ إِنَّكُمْ لَسارِقُونَ » يعنى نادى مناد . و در سورة الحج ( 27 ) گفت : « وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ » يعنى ناد فى الناس . اذن - بدان كه اذن در قرآن بر دو وجه باشد : وجه نخستين اذن بمعنى گوش بود چنان كه خداى در سورة المايده ( 45 ) گفت : « وَ كَتَبْنا عَلَيْهِمْ فِيها أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَ الْعَيْنَ بِالْعَيْنِ وَ الْأَنْفَ بِالْأَنْفِ وَ الْأُذُنَ بِالْأُذُنِ » يعنى الاذن بعينها . و در سورة الحاقّه ( 12 ) گفت : « وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ » يعنى الاذن بعينها . و وجه دوم اذن بمعنى مردى بود كه هرچه بشنود قبول كند چنان كه در سورة التوبه ( 61 ) گفت : « مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ » يعنى الذى يقبل ما يقال له .